Lieve Duncan,
wanneer ik mijn ogen sluit dan kom je in mijn hoofd en hart weer tot leven. Ik zie dan je lieve gezicht en herinneringen komen naar boven.
Op 19 november 2004 werd je om 5 minuten voor 6 geboren. Wat waren wij allemaal blij toen jij op de wereld kwam. Het voelde alsof je ook een deel van mij was.
Duncan jij groeide op en werd een vrolijk en blij kind. Ik zie je voorop bij Claudia op de fiets in een zitje, zonnebrilletje op en zwaaiend naar iedereen die jij tegenkwam. Iedereen zwaaide terug en werd blij van jou. Fietsen met jou was een feest.
Zwemfanaat
Ik leerde je zwemmen, je deed mee met de lessen in het Keuzedeel van het CIOS in Haarlem. Met gemak haalde je het A, B en C diploma. Wat heb ik samen met jou van deze momenten genoten.
Je groeide op, regelmatig kwam je bij ons in Nieuw-Vennep logeren. Heerlijk vonden wij dat. Voorlezen voordat je ging slapen, kriebelen op je rug en je viel als een roos in slaap. Met een glimlach denk ik terug aan deze momenten.
Een oogje in het zeil
Wat was je blij toen Melle werd geboren en wat was je zorgzaam voor hem. Je had alles voor Melle over en hield altijd “een oogje in het zeil”.
Toen Joy geboren werd mochten jullie haar als eerste bewonderen. Voor haar was je net zo’n liefdevolle broer als voor Melle. Ik heb je lief Duncan.
Duncan, je ging naar de basisschool, De Spaarneschool in Spaarndam. Een kleine dorpsschool met een fijne sfeer en betrokken leerkrachten. Jij kon je hier ontplooien. Je was een rustige, sociale, lieve iets verlegen en bescheiden jongen. Ik heb heel goed begrepen dat dit jouw kracht werd.
Na de basisschool ging je één jaar naar de Duin en Kruidbergmavo in Driehuis en nadat jaar naar het Haarlem College. Daar was het ook fijn. Docenten die het goed met jou meenden.
Wat was het toch goed dat jij de juiste mensen om je heen had. Het kwam ook door jou. Iedereen wilde met je meedenken en je ondersteunen waar het maar kon. Ik ben dankbaar dat ik ook een steentje heb kunnen bijdragen aan deze ontwikkeling. Na het Haarlem College ging je naar het Nova College naar de opleiding Installatie Techniek.
Je kreeg tijdens het werk bij Sushi Time een scooterongeluk en brak een been. Zes weken moest je thuisblijven, papa was net geopereerd aan zijn enkel en was ook thuis.
Je vader Daan is nu dankbaar voor deze weken, want samen hebben jullie veel gesproken over alles wat jullie bezighield en kon raken.
Inmiddels was je 18 jaar geworden. Jij ging je eigen weg. Je haalde in 1 keer je rijbewijs. Je ging veel werken, verdiende geld, ging met vrienden op vakantie.
Je was trouw aan de vrienden om je heen. Het is zo mooi om te ervaren dat vrienden van De Spaarneschool nog altijd vrienden zijn. Vakanties met vrienden naar Spanje, Kroatië, Turkije en Duitsland.
“Later koop ik de boerderij oma, dan gaan we weer allemaal met vakantie”
De vakanties met de familie naar de boerderij in Frankrijk “een plek op het dak van de aarde”. Wat kon jij daarvan genieten. Toen de boerderij verkocht werd zei jij; “later koop ik de boerderij oma en gaan we weer allemaal met vakantie”. Je was zelfs al Frans aan het leren.
Lautrec
Je kreeg daar in Frankrijk een hondje met de naam Lautrec, een Labrit een Pyreneese herdershond.
Lac D’Oô
De wandelingen naar Lac D’Oô op 1507 meter hoogte en daarna zwemmen in het kristal blauwe water, zijn om nooit meer te vergeten. Wanneer we iets te vieren hadden dan was het een feest om naar Auberge Champêtre te gaan.
Toen wij hoorden van het dramatische ongeluk en jouw overlijden stortte onze wereld in. Het verdriet wat wij voelen is niet te beschrijven. Het komt iedere dag terug, het zit onder onze huid en in ons hart.
Papa Daan heeft gezorgd dat jij 10 dagen thuis kon zijn in het midden van ons allemaal. Daan stelde iedere middag om 16.00 uur het huis open om iedereen de kans te geven om afscheid van jou te nemen.
Het was ontroerend om te zien hoe stil en liefdevol de vriendenschaar dat deed. Jouw vrienden noemden jou een vredestichter. Een vriend vertelde mij dat jij zijn leven hebt gered, nadat zijn zusje overleden was en hij grip op zijn leven verloor. Jij zorgde ervoor dat hij de weg weer terugvond.
Duncan, je droomde om een bedrijf te starten op internet en besprak dit met papa. Het antwoord was; “ dan moet je net zo slim zijn als Bill Gates en oom Robert”.
Daan vertelde jou het succesverhaal van oom Robert. Jij vroeg jouw vader; “papa waarom zoek je geen contact met oom Robert”? Misschien kun je nog iets van hem leren.
Op Oudejaarsdag stuurde Daan, oom Robert en tante Joke, een berichtje met gelukkig nieuwjaar. Daar ben ik heel dankbaar voor. Jij hebt ervoor gezorgd dat het contact helemaal herteld is. Zij staan papa met raad en daad bij. Daan leert veel van oom Robert en hij deelt in gesprekken veel met tante Joke. Het geeft mij rust in mijn hart.
Jouw vrienden noemen je de vredestichter en dat kan ik volmondig beamen. Duncan, ik heb je lief. Je was en bent in mijn hart een bijzondere jongen waar ik ieder dag aan denk.
Hou van jou
Op Oudejaarsdag was je nog bij ons in Nieuw- Vennep. Bij het afscheid moest ik op mijn tenen staan om je te knuffelen. Ik vroeg aan je; “Duncan doe je voorzichtig vanavond met het vuurwerk?” Het antwoord was; “ja oma gelukkig nieuwjaar, hou van jou” en ik antwoordde als altijd; “ook van jou”.
In ons hart
Ik zal jouw naam mijn hele leven lang hooghouden en al het moois vertellen over jou aan Joy en Melle. Dit alles heb ik opgeslagen in mijn hart en dat gaat er nooit meer uit.
Ik hou zielsveel van jou en ik ben dankbaar dat ik jouw oma mocht zijn. Oma zijn is voor mij een eretitel.
Voor eenieder die dit leest neem ik afscheid met de woorden doe voorzichtig met vuurwerk, dit mag nooit meer gebeuren.
Martine Lenoir oma van Duncan Marijt
